Wiza, dalekie podróże i kierunki dla polskiego paszportu

Warszawa Lotnisko Chopina (WAW) jest największym lotniskiem w Polsce i głównym hubem międzykontynentalnym dla LOT-u (członek Star Alliance), który operuje trasy bezpośrednie z Warszawy do Nowego Jorku-JFK, Newark, Chicago, Toronto, Los Angeles, Miami, Pekinu, Tokio-Narita, Seulu Incheon, Dubaju, Tel Awiwu i Singapuru przez Pragę. Lotnisko Kraków-Balice (KRK), drugie co do wielkości w Polsce, oferuje bezpośrednie trasy do Chicago, Tel Awiwu i całej Europy. Lotniska regionalne — Gdańsk, Wrocław, Poznań, Katowice — obsługują głównie ruch europejski i bliskowschodni. LOT jest jednym z najszybciej rozwijających się przewoźników w Europie Środkowej, z konkretnym wzrostem floty Boeingów 787 Dreamliner dla tras międzykontynentalnych. Dla polskiego podróżującego oznacza to, że większość dalekich celów opisanych na tej stronie jest osiągalna z Polski bezpośrednim lotem lub jedną krótką przesiadką.

Polska weszła do Unii Europejskiej 1 maja 2004 roku jako część największego rozszerzenia w historii UE, a do strefy Schengen 21 grudnia 2007 roku. Polski obywatel ma pełne prawo swobodnego przepływu, pobytu i pracy we wszystkich 27 państwach członkowskich UE bez wizy lub pozwolenia na pracę, oraz bezgraniczny ruch w 29 państwach Schengen (z wyjątkiem Cypru, który dołączył do Schengen tylko częściowo). To prawo definiuje polski profil migracyjny po 2004 roku — szacuje się, że 1-1,5 miliona Polaków pracuje lub mieszka w Niemczech, 700-900 tysięcy w Wielkiej Brytanii (większość pozostała po Brexicie dzięki Settlement Scheme), 200-300 tysięcy w Niderlandach, 150-200 tysięcy w Irlandii, 200-300 tysięcy w Norwegii i podobne grupy w Belgii, Szwecji, Danii, Hiszpanii i we Włoszech. Dla polskiego podróżującego oznacza to, że Schengen i UE są dosłownie bramą bez tarcia — paszport lub dowód osobisty są wystarczające, brak kontroli wizowej, swobodne osiedlenie.

Polska diaspora to jedna z największych w Europie — szacuje się na 2-2,5 miliona Polaków mieszkających legalnie za granicą, z największą populacją w Niemczech (1-1,5M), Wielkiej Brytanii (700-900k przed-Brexitowych), Norwegii (200-300k), Niderlandach (200-300k), Irlandii (150-200k), Stanach Zjednoczonych (9-10M polskiej Amerykanów wielopokoleniowych), Kanadzie (1M Polonia), Australii (200k), Francji (1M Polonii) oraz w Belgii, Szwecji, Danii, Włoszech, Hiszpanii i Austrii. Po 2004 roku migracja unijna gwałtownie się rozwinęła, a Brexit zatrzymał polski przepływ do UK w 2020 roku, choć osiedlona przed-Brexitowa społeczność zachowała szerokie prawa. Polska diaspora utrzymuje aktywne życie kulturalne i edukacyjne — szkoły polskie sobotnie (najwięcej w UK i USA), media polonijne, wybory polskie w okręgach zagranicznych — Portal Polonijny MSZ jest oficjalnym kanałem dla tej społeczności.

Granica polsko-niemiecka — z północy w Pomorzu Zachodnim aż po południe w Saksonii — jest jedną z najsilniej zintegrowanych granic wewnątrz UE. Przepływy pracownicze są ogromne: polscy pracownicy dojeżdżający codziennie do Brandenburgii i Saksonii, polskie firmy budowlane i transportowe operujące w całych Niemczech, oraz znacząca polska społeczność osiedlona w Berlinie, Hamburgu, Frankfurcie, Monachium i całym pasie przemysłowym Nadrenii Północnej-Westfalii. Niemiecki kapitał odgrywa wiodącą rolę w polskiej gospodarce — Volkswagen Poznań produkuje Crafty i Califonia, BMW Polska, Mercedes Polska, Bosch Polska, Siemens Polska, BASF i Bayer mają wielkie zakłady, a niemieckie banki (Deutsche Bank, Commerzbank, mBank należący do Commerzbanku, BGŻ należący do BNP Paribas) są obecne w polskim sektorze finansowym. W odwrotnym kierunku polskie firmy budują obecność w Niemczech (CCC, LPP) i polskie usługi cyfrowe rosną na niemieckim rynku. Dla polskiego podróżującego oznacza to, że Niemcy są kontynuacją Polski w wielu wymiarach — pociągiem z Warszawy do Berlina w 6 godzin, autostradą szybko, i pełna mobilność praktyczna bez tarcia.